صنایع آلومینیوم ایران با دو مشکل عمده روبرو هستند:
1 -انرژی
2 -مواد اولیه یا بوکسیت
انرژی که در کشور ایران از نقاط قوت به حساب می آید ، به دلیل مدیریت ضعیف در اجرا ، به نقطه ضعف این
صنعت تبدیل گردیده است. تقریبا 21 درصد از هزینه های تولید آلومینیوم در ایران به حامل انرژی یعنی برق تعلق
دارد . در برخی مواقع مانند طرح آلومینیوم هرمزال ، برق به موقع و به اندازه تامین نشده است و در برخی موارد به
دلیل هزینه های برق شرکتی مانند آلومینیوم المهدی با تهدید های قطع برق روبرو بوده است. در همین زمان
24
کشورهای رقیب که از قضا در منابع انرژی با ایران سهیم هستند ، به برداشت نا عادالنه از منابع انرژی یا همان
میادین مشترک گازی پرداخته و عالوه بر کسب درآمد به افزایش ارزش افزوده و اشتغالزایی پرداخته اند.
کشورهای حوزه جنوب خلیج فارس به ویژه قطر ، به صنعت آلومینیوم به چشم قلک انرژی نگاه می کنند و با دعوت
از سرمایه گذاران، با پیشنهاد قیمت مناسب انرژی، شرکت های بزرگ را به سرمایه گذاری در صنعت آلومینیوم خود
ترغیب می کنند.
مشکل دوم ایران، تامین بوکسیت به عنوان ماده اولیه تولید آلومینیوم است. صنعت آلومینیوم ایران باید بر اساس
مزیت انرژی، واردات ماده اولیه از طریق سواحل گسترده ، تولید شمش، ایجاد ارزش افزوده و حرکت به سمت صنایع
پایین دستی و با تکنولوژی پیشرفته و در نهایت صادرات به بازارهای منطقهای و بینالمللی رشد نماید.
لذا توسعه این صنعت باید در کنار آب های آزاد و در نزدیکی منابع انرژی کشور انجام گیرد. این همان راهی است
همسایگان ایران از قبیل بحرین و قطر به اجرای آن پرداختهاند.
تجربیات خارجی نشان میدهد که واحدهای آلومینیومی باید نیروگاه اختصاصی در کنار خطوط تولید خود داشته
باشند و به صرفه مقیاس توجه کنند.
تجربیات رقبا نشان می دهد ، استفاده از منابع زیر زمینی سایر کشورها موجب ایجاد ارزش افزوده در داخل و حفظ
ثروت ملی و ایجاد اشتغال در کشور می گردد و استفاده از یک مزیت نسبی ، تا چه حد سرمایه گذاران خارجی را به
سرمایه گذاری مستقیم در کشور متمایل می سازد. اجرایی شدن طرح هایی از قبیل بوکسیت گینه، موجب رشد و
توسعه صنعت کشور و ثروت افزایی می شود.