آلومینیوم درساختن ساختمان محدوده کاربردی بسیارزیادی دارد. من جمله: در بام کارخانه­ ها، قاب پنجره ها، انواع آلاچیق، انواع درها، نمای ساختمانی، ناودان و انواع چفت و بست و قفلها که با توجه با کاربرد قیمت آلومینیوم نیز متفاوت خواهد بود.

این عنصردر فولاد سازی، اکسیژن زدایی بسیار قوی بوده، پایدار کننده نیتروژن و اصلاح کننده اندازه دانه است. برای این منظور درصد آلومینیوم کمتری نیاز است. آلومینیوم باعث پایداری فاز فریت در ریزساختار می شود. در درصدهای حدود ۱%، فاز فریت بطور کامل پایدار می شود.

به دلیل ماهیت فیزیکی و شیمیایی این عنصر در ترکیب با اکسیژن، فیلم سطحی بسیار محکم اکسید آلومینیوم در سطح تشکیل می دهد که مقاومت خوردگی سطحی را افزایش می دهد. اگر در نقطه ای این فیلم آسیب بیند، دوباره آن سطح اکسیدشده و فیلم اکسیدی تازه ای بر روی آن تشکیل می شود. ضخامت اکسیدی در حدود nm ۱۰ و بالاتر است. این خاصیت را توانایی حفاظت از خود (Self-protective capability) می گویند.

البته برای بهبود مقاومت خوردگی بیشتر از کروم به میزان ۱۰% و بالاتر استفاده می کنند ولی این عنصر گران است و صرفه ی اقتصادی ندارد. افزودن آلومینیوم به ترکیب فولاد تاثیرات نامطلوب ناخواسته دیگری نیز در پی دارد. آنچه که باید در نظر گرفت این است که قبل از اینکه مقاومت خوردگی را بیافزاید، فریت زا است. قابلیت انحلال آلومینیوم در فریت تقریبا ۳۵% است که در درصدهای بالا، تمایل به تشکیل محلول جامد با درجه نظم بالا (Fe3Al) زیاد می شود. اگر استحاله برگشت پذیر آلفا به گاما وجود نداشته باشد، مشکل بزرگ شدن دانه ها وجود خواهد داشت بنابراین محدودیت هایی در چقرمگی و داکتیلتی بوجود می آید.